środa, 1 maja 2013

Do pustego łatwiej włożyć

Kilka dni temu do mojej restauracji przyszła pewna para. Ona wysoka, szczupła, ubrana w krótką kieckę (tak rozróżniam sukienkę od spódniczki), z nogami aż do szyi, jednym słowem dziewczyna marzenie, na jej widok mężczyźni się odwracali i było słychać jak ich szczęki klepią o krawężnik. On, przykro mi to mówić, dres, machający ręką, że sam sobie mało w mordę nie strzeli, ubrany w krótkie sportowe spodenki i zwykłą bluzę. Podszedł do baru "dwa piwa proszę, ale Leżajski, bo tańsze", po czym ledwo wygrzebał 8 zł... Wtedy zaczęliśmy się zastanawiać co ona w nim widzi, ani to mądre, ani ładne, ani nawet bogate... Taak, musi mieć wspaniałe wnętrze, po chwili udałem się na salę, co jest częścią moich obowiązków, przechodząc obok ich stolika, usłyszałem ich rozmowę, a raczej jej monolog, nie było by to nic złego, sądząc po wyglądzie, On nie miał w zanadrzu więcej niż kilku tylko tematów, poza piłką nożną i ewentualnie sposobem nabijania lufki, ale wsłuchując się w jej zdanie "... No i ona wtedy poszła co nie? no i dobrze zrobiła nie... Bo takie poniżenieeee, jak on mógł jej powiedzieć, że ona nie może przyjść na imprezę, żaaaal." Wtedy właśnie cały czar prysł, a ja zrozumiałem tego dresa, który najwyraźniej zrozumiał już dawno temu, do Pustego łatwiej włożyć... Nigdy nie zrozumiem, skąd się biorą tacy ludzie...?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz